Op zondag 13 mei trekt de karavaan naar het Zuiden van Italië. De rit naar het meest zuidelijke punt zou het klassement wel eens door elkaar kunnen gooien. De dag voordien wacht met de Rocca di Cambio al een eerste aankomst bergop maar de Abruzzo klim zal nauwelijks voldoende zijn om voor een schifting te kunnen zorgen.De achtste etappe kan echter wel al een idee geven van wat er nog zal komen. Na een heuvelende aanloop barst de finale open met de Colle Molella (9.9km aan 5.7%), die kalm begint maar in de tweede helft pieken telt van 12%. Boven op het plateau volgen nog vier kilometers naar het Lago Laceno. Grote tijdsverschillen zullen ook hier niet worden neergezet maar wie in vorm is kan hier wel al een eerste mentale tik uitdelen.
Rit 14: Cherasco-Cervinia (206km)
De eerste echte bergetappe begint met 140 vlakke kilometers, tot aan de Col de Joux (22km aan 5,6%). Deze Alpencol begint meteen met een steil stuk, dat letterlijk adembenemend kan zijn voor wie de vlakke etappes niet goed heeft verteerd.
Na de klim volgt ook geen afdaling en het tussenstuk naar de slotklim in Cervinia kan een uitgelezen plek zijn om te demarreren. Op deze typische Alpencol (27km aan 5,6%) kunnen klimmers met een grote motor vervolgens eens goed uithalen.
Rit 17: Falzes-Cortina d’Ampezzo (186km)
De Passo Valparola (14.1km aan 5.5%) is slechts een opwarmertje voor wat later op de dag volgt. De laatste 70 kilometer beloven immers vuurwerk. De Passo Duran (12.2km aan 8.1%) wordt snel opgevolgd door Forcella Staulanza (12.3km aan 6.9%) om uiteindelijk op de Passo Giau (10km) met meteen stukken van 14% te stuiten. Op deze dag moeten de klassementsrijders constant bij de les blijven om zich niet te laten verrassen.
Rit 19: Treviso-Alpe di Pampeago (198km)
Na een relatief gemakkelijk etappe tussendoor, valt vandaag weer vuurwerk te verwachten. Opnieuw is er een kalme aanloop met enkel de Sella di Roa (7km aan 6.6%). Maar de imposante Passo Manghen (20,5 km aan 7,4%) wordt steeds zwaarder met stukken van 15% in de buurt van de top.
Daarna moet het peloton twee keer over de Alpe di Pampeago (10,5 km aan 9,8%). De eerste keer helemaal tot boven (2.006 meter) om na een korte afdaling weer via de korte Passo Lavazè (6,3 kilometer aan 8,6%) de eerste 7,7 kilometer van de beklimming van de Pampeago te herhalen. Zware kost.
Rit 20: Caldes/Val di Sole-Passo dello Stelvio (219km)
De meest legendarische rit van deze Giro wordt echter opgespaard voor de voorlaatste dag, alsof de hele Giro in crescendo afstevent op de mythische Stelvio. De eerste beklimmingen van de dag zouden op papier voor weinig problemen mogen zorgen met de Passo del Tonale (15.1km aan 6.1%), de Aprica (15.9km aan 3.1%) en de Teglio (5.9km aan 8%), al weet je na drie weken koers nooit. Dan volgt de Mortirolo, weliswaar langs de makkelijke kant (11,4km aan 10,5%) maar met wat nog moet komen kan niemand hier al diep in zijn reserves tasten wil hij nog meespelen in de finale.
Als de verschillen in het klassement nog speelbaar zijn op deze laatste bergetappe, kan de oorlog dan helemaal losbarsten op de Stelvio. Avorens de Cima Coppi (het hoogste punt van de Giro) te bereiken, wacht de renners 22,4 slopende kilometers aan 12%…
Conclusie? Meer menselijk maar wie in deze etappes kan overleven, zal geen ‘pannenkoek’ zijn…
bron: nieuwsblad.be
